Σε ασθενείς με όγκους ΗER2 θετικούς ο συνδυασμός χημειοθεραπείας και τραστουζουμάμπης αποτελεί την καθιερωμένη επικουρική θεραπεία. Γι’ αυτό το σκοπό έχουν χρησιμοποιηθεί αρκετά σχήματα. Μία ερευνητική ομάδα υπέβαλε γραπτό ερωτηματολόγιο στους παθολόγους ογκολόγους του Wisconsin αναζητώντας τους παράγοντες που επηρεάζουν την επιλογή του σχήματος TCH (docetaxel, carboplatin και trastuzumab) ή άλλων βασισμένων σε ανθρακυκλίνη. Επίσης, έλεγξε 200 περιπτώσεις θετικών σε HER2 καρκίνων του μαστού που αντιμετωπίστηκαν στο δικό τους κέντρο, συλλέγοντας στοιχεία για χαρακτηριστικά των όγκων, των ασθενών, τα χημειοθεραπευτικά σχήματα που χρησιμοποιήθηκαν και την τοξικότητα.Τα δύο -τρίτα των ελεγχθέντων παθολόγων ογκολόγων προτιμούσαν θεραπεία βασισμένη σε ανθρακυκλίνη, ιδιαίτερα σε ασθενείς με θετικούς λεμφαδένες. Εν τούτοις, το TCH προτιμάτο για αρχικού σταδίου όγκους ( (T1a-bN0). Οι μισοί από τους ογκολόγους χρησιμοποιούσαν προφυλακτικά με τη χορήγηση του σχήματος TCH και ενός παράγοντα διέγερσης των κοκκιοκυττάρων ( G-CSF). Στα 200 περιστατικά που ελέχθησαν από το κέντρο τους , οξεία τοξικότητα εμφανίστηκε συχνότερα με το σχήμα TCH. Υπήρξαν λιγότερες αλλαγές στη δόση ή καθυστερήσεις με το σχήμα AC-TH (doxorubicin, cyclophosphamide, paclitaxel, trastuzumab) απ’ ότι με το TCH (31% vs. 47%, P = 0.07), πιθανόν εξαιτίας της συχνότερης προφυλακτικής χρήσης G-CSF όταν χρησιμοποιείτο το AC-TH (77% vs. 34% με TCH, P < 0.001). Δεκαπέντε ασθενείς έλαβαν προφυλακτικά G-CSF κατά τη διάρκεια του TCH, και καμία δεν ανέπτυξε ουδετεροπενικό πυρετό. Αντίθετα, αυτό συνέβη στο 25% στη διάρκεια χορήγησης του TCH χωρίς G-CSF. Υπήρξε μέτρια πτώση της μέσης τιμής του κλάσματος εξώθησης αριστεράς κοιλίας φτάνοντας το 9% με το AC-TH και 3% με το TCH στους 12 μήνες, αλλά η πρώιμη διακοπή της τραστουζουμάμπης ήταν το ίδιο συχνή αι στα δύο σχήματα.
Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το TCH και το AC-TH είναι τα πιο συνήθη επικουρικά σχήματα που χρησιμοποιούνται στην αντιμετώπιση των HER2+ ΚΜ. Η προτίμηση του TCH για περιπτώσεις με νόσο αρχικού σταδίου και της βασισμένης σε ανθρακυκλίνη θεραπείας για τις περιπτώσεις με θετικούς λεμφαδένες, δείχνει ότι οι ογκολόγοι θεωρούν ασφαλέστερο το TCH και πιο αποτελεσματικό το AC-TH. Παρόλο που η καρδιοτοξικότητα είναι σημαντική, η μελέτη αυτή εφιστά την προσοχή στη σημασία και των άλλων παρενεργειών. Ιδιαίτερα της οξείας καταστολής του μυελού που είναι συχνότερη στο σχήμα TCH σε σύγκριση με το σχήμα AC-TH και η οποία έχει ως αποτέλεσμα υψηλότερα ποσοστά εμφάνισης εμπύρετης ουδετεροπενίας, αναιμίας, θροβοκυτταροπενίας και των συνεπακόλουθων αναγκών για νοσηλεία. Επομένως, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η καταστολή του μυελού, πέρα από την καρδιοτοξικότητα, όταν επιλέγεται το TCH αντί του AC-TH. Η καταστολή μυελού που προκαλεί το TCH δικαιολογεί την προφυλακτική χρήση G-CSF.
