Παράγοντες κινδύνου για λεμφοίδημα ( από την έρευνα WHEL)

"Παράγοντες κινδύνου που σχετίζονται με το λεμφοίδημα στον καρκίνο του μαστού ( από την έρευνα WHEL )".

Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που επηρεάζουν την εμφάνιση του λεμφοιδήματος, όπως π.χ. η νεαρή ηλικία ή ο συνδυασμός άκτινο- και χημειοθεραπείας. Ορισμένοι από τους παράγοντες κινδύνου μπορούν να τροποποιηθούν από τις ίδιες ασθενείς., όπως είναι ο δείκτης μάζας σώματος.
Η προσπάθεια αποφυγής αύξησης του σωματικού βάρους, κάτι που συχνά παρατηρείται κατά τη διάρκεια και μετά τις θεραπείες για καρκίνο του μαστού, φαίνεται πως βοηθά στην μείωση της πιθανότητας εκδήλωσης του λεμφοιδήματος.

Έκπτωση σωματικής λειτουργίας τα πρώτα 2 χρόνια αυξάνει τους κινδύνους.

"Η μείωση της σωματικής λειτουργικότητας τα πρώτα 2 χρόνια σχετίζεται με αύξηση κινδύνων".

“ Πολλές ασθενείς με καρκίνο του μαστού βιώνουν μία μείωση της σωματικής λειτουργικότητας τους στο χρόνο μετά τη διάγνωση. Ενώ η πλειοψηφία των ασθενών αναρρώνουν μέσα σ' ένα χρόνο από το τέλος της θεραπείας, τα άτομα που βιώνουν μία επίμονη μείωση της σωματικής λειτουργικότητας τους χωρίς να ανανήπτουν απ' αυτήν, φαίνεται ότι βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο λειτουργικών απωλειών και πρώιμης θνησιμότητας". 

Συστήνεται επομένως καλύτερος έλεγχος της λειτουργικής κατάστασης των ασθενών για αναγνώριση εκείνων που βρίσκονται σε κίνδυνο λειτουργικής απώλειας. Η πρώιμη (έγκαιρη) παρέμβαση σε αυτά τα άτομα.μπορεί να βοηθήσει.

Επίπεδα στρες σε ασθενείς με καρκίνο του μαστού που βρίσκονται κοντά στην διακοπή της τακτικής μεταθεραπευτικής νοσοκομειακής παρακολούθησης

Φαίνεται ότι το στρες αυτών των ασθενών είναι λιγότερο ,από το αντίστοιχο επίπεδο όταν ήταν στην αρχή της θεραπείας.
Psycho-Oncology   12/06/2012

Γοσερελίνη με χημειοθεραπεία για την διατήρηση της λειτουργίας των ωοθηκών σε προεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με καρκίνο του μαστού αρχικού σταδίου: αποτελέσματα στην έμμηνο ρύση και στην εγκυμοσύνη.

Ο ρόλος του αγωνιστή της εκλυτικής ορμόνης των γοναδοτροπινών (GnRH, Gonadotropin-Releasing Hormone) γοσερελίνης μαζί με την χημειοθεραπεία σε νεαρής ηλικίας ασθενείς με στόχο την μείωση των περιπτώσεων εμμηνόπαυσης που προκαλεί η χημειοθεραπεία παραμένει αβέβαιος και είναι σπάνια τα μακροχρόνια δεδομένα σχετικά με την επάνοδο της λειτουργίας των ωοθηκών και την γονιμότητα.

Οι 125 προεμμηνοπαυσιακές γυναίκες που συμμετείχαν στην μελέτη έλαβαν γοσερελίνη υποδόρια κάθε 28 ημέρες κατά τη διάρκεια της χημειοθεραπείας, ξεκινώντας 4 ημέρες πριν από την θεραπεία.
Σ’ ένα ποσοστό περίπου 84% η έμμηνος ρύση επανήλθε, με έναν ενδιάμεσο χρόνο ως την επάνοδο περίπου τους 6 μήνες (1 έως 43 μήνες), Αυτό αφορούσε και το 76% των 71 ασθενών που ήταν ηλικίας άνω από 35 ετών.
Από τις 42 ασθενείς που επιχείρησαν να μείνουν έγκυες, ένα ποσοστό 71% (30 ασθενείς) το κατάφερε.
Κατά τη στιγμή της ανάλυσης των στοιχείων της μελέτης υπήρχαν 42 εγκυμοσύνες και 30 υγιείς τοκετοί.

Επομένως, ο GnRH αγωνιστής γοσερελίνη χορηγούμενος με την χημειοθεραπεία σε ασθενείς με καρκίνο αρχικού σταδίου συνδέεται με ένα χαμηλό κίνδυνο μακροχρόνιας αμμηνόροιας (που προκαλείται από την χημειοθεραπεία) και μία μεγάλη πιθανότητα επιτυχούς εγκυμοσύνης μετά το τέλος των θεραπειών. Χρειάζεται, όμως, να διερευνηθεί το θέμα με τυχαιοποιημένες μελέτες.

Έλεγχος της υποκειμενικά αντιλαμβανόμενης γνωσιακής λειτουργίας σε γυναίκες μετά από την επικουρική ορμονοθεραπεία.

Με βάση στοιχεία από τη μελέτη BIG 1-98 η γνωσιακή λειτουργία,  μετρηθείσα με αντικειμενικά κριτήρια, φλανηκε να βελτιώνεται  σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες ένα χρόνο μετά από τη διακοπή της επικουρικής ορμονοθεραπείας.
Η παρούσα μελέτη διερεύνησε τις αλλαγές στην υποκειμενική γνωσιακή λειτουργία   ελέγχοντας με ειδικό ερωτηματολόγιο 100 γυναίκες που είχαν λάβει ταμοξιφένη ή λετροζόλη ή και τα δύο σε διαδοχική σειρά.
Το συμπέρασμα τους ήταν ότι υπάρχει αντικειμενική αλλά όχι υποκειμενική βελτίωση της γνωσιακής λειτουργίας μετά τη διακοπή της ορμονοθεραπείας. Αυτός ο επηρεασμός μπορεί να να αποτελεί ένα πιο μόνιμο χαρακτηριστικό αυτών των γυναικών 
Access : Subjective cognitive complaints one year after ceasing adjuvant endocrine treatment for early-stage breast cancer : British Journal of Cancer:

Κόπωση σε γυναίκες με καρκίνο του μαστού: 5-ετής προοπτική μελέτη κοορτής.

Ένα μεγάλο ποσοστό ασθενών αναφέρουν αίσθημα κοπώσεως μετά τη θεραπεία για καρκίνο του μαστού. Το θέμα διερεύνησε μία προοπτική μελέτη 218 ασθενών που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο Journal of Clinical Oncology. Σ΄ αυτή διαπιστώθηκε ότι το ποσοστό της συνδεδεμένης με τον καρκίνο κόπωσης μετεγχειρητικά ήταν παρόν στο 24% των ασθενών. Ποιο εξειδικευμένα, στο τέλος των θεραπειών αφορούσε το 31%, ενώ 6 μήνες μετά το αίσθημα κόπωσης παρέμεινε στο 11% και στο χρόνο το αίσθημα ανέφερε πως το αισθανόταν μόνο το 6%

Σ' ότι αφορά τους παράγοντες που συνδέονται με την εμφάνιση αισθήματος κόπωσης σημαντικός αναδείχθηκε το μέγεθος του όγκου, ενώ δεν φαίνεται να το επηρεάζουν δημογραφικές, ψυχολογικές, χειρουργικές ή εργαστηριακές παράμετροι.

Και ενώ η κόπωση έχει σημαντική επίδραση στη ποιότητα ζωής των ασθενών,  φαίνεται να είναι χρονικά περιορισμένη και τυχόν μακροχρόνια παραμονή της θα πρέπει να οδηγήσει σε αναζήτηση άλλων αιτιών που την προκαλούν.

Cancer-Related Fatigue in Women With Breast Cancer: Outcomes of a 5-Year Prospective Cohort Study:

Παράγοντες που δυσκολεύουν την τήρηση του μεταθεραπευτικού ελέγχου με μαστογραφία.

Ποιοι είναι παράγοντες που επηρεάζουν την σταθερή προσήλωση στον τακτικό έλεγχο με μαστογραφία των γυναικών που έχουν υποβληθεί σε θεραπεία για καρκίνο του μαστού; Σ’ αυτό το ερώτημα αποπειράθηκαν να απαντήσουν ερευνητές του Πανεπιστημίου Duke, χρησιμοποιώντας ένα ειδικό ερωτηματολόγιο σε  204 ασθενείς. Σ’ αυτό υπήρχαν ερωτήσεις σχετικά με τον φόβο πριν την εξέταση, τον πόνο που αισθάνονται ή νομίζουν ότι θα αισθανθούν κατά την εξέταση κ.λ.π.

Από τις απαντήσεις προέκυψε ότι οι γυναίκες νεότερης ηλικίας, σε σύντομη χρονική απόσταση από το χειρουργείο ή που είχαν λεμφοίδημα του άνω άκρου ήταν λιγότερο πιθανόν να παραμείνουν προσκολλημένες σ’ ένα πρόγραμμα μεταθεραπευτικής τακτικής επιτήρησης τους με μαστογραφικό έλεγχο. Και ενώ ο πόνος που αισθανόντουσαν κατά τη μαστογραφία δεν επηρέαζε την τήρηση του τακτικού ελέγχου, το ίδιο δεν ίσχυε για το αυξημένο άγχος που συνδεόταν με τη μαστογραφία και τον έντονο προϊδεασμό  για τον πόνο που μπορούσε να τους προκαλέσει η εξέταση.

Μικρή βελτίωση στην κινητικότητα του άνω άκρου με μετεγχειρητική γυμναστική

* Μπορεί ένα πρόγραμμα ασκήσεων, που αρχίζει 4-6 εβδομάδες μετά την εγχείρηση, να ελαττώσει τις ενοχλήσεις από το άνω άκρο σε γυναίκες που υποβλήθηκαν σε θεραπεία για πρώιμο καρκίνο του μαστού;

* 81 γυναίκες ακολούθησαν ένα πρόγραμμα ασκήσεων 8 εβδομάδων με παθητικές διατάσεις και ασκήσεις προοδευτικής ενδυνάμωσης των μυών του ώμου. Ομάδα ελέγχου 79 γυναικών με αξιολογήσεις της κατάστασης τους και χωρίς πρόγραμμα ασκήσεων. Έλεγχος εκβάσεων με χρήση του ερωτηματολογίου EORTC – BR23.

Ο ρόλος της δίαιτας και της άσκησης σε επιζώντες καρκίνου του μαστού, παχέος εντέρου και προστάτη: Μία ανασκόπηση της αρθρογραφίας.

Υπάρχουν αρκετά στοιχεία που αναδεικνύουν το ρόλο της δίαιτας και της σωματικής δραστηριότητας στην εμφάνιση του καρκίνου του μαστού. Καθώς, όμως, ο αριθμός των επιζώντων από καρκίνο αυξάνει, είναι επιθυμητό να κατανοήσουμε την επίδραση αυτών των εκφράσεων του τρόπου ζωής και μετά τη διάγνωση του καρκίνου του μαστού, γιατί κάτι τέτοιο μπορεί να είναι πολύ σημαντικό.

Ο σκοπός της ανασκόπησης που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό British Journal of Cancer (2011) 105, S52–S7, ήταν η πληρέστερη αρθρογραφική ενημέρωση συλλέγοντας σχετικά στοιχεία από τη βάση δεδομένων της Cochrane βιβλιοθήκης και από το Pub Med από τον Μάρτιο του 2006 έως τον Φεβρουάριο του 2010.

Στην ανασκόπηση συμπεριελήφθησαν και μελέτες του 2011.

Νοσηρότητα σε μακροχρόνια επιβιώσαντες ασθενείς με καρκίνο του μαστού.

Από μία έρευνα σε 26.213 ενήλικες στην Αγγλία που είχαν επιζήσει 5 και περισσότερα χρόνια από  καρκίνου του μαστού, του παχέος εντέρου και του προστάτη, διαπιστώθηκε ότι οι ασθενείς με καρκίνο του μαστού εμφάνιζαν  αυξημένη επίπτωση καρδιακής ανεπάρκειας [λόγος κινδύνων(HR) 1,95, 95% όρια εμπιστοσύνης(CI) 01/27 - 03/01), στεφανιαίας νόσου (HR 1.27, 95% CI: 1,11 - 1,44), υποθυρεοειδισμού (HR 1,26, 95% CI: 1,02 - 1,56) και οστεοπόρωσης (HR 1,26, 95% CI 1,13 - 1,40). Μεταξύ των επιζώντων καρκίνου του παχέος εντέρου, υπήρχε αυξημένη συχνότητα εμφάνισης της άνοιας (HR 1.68, 95% CI: 1,20 - 2,35), διαβήτη (HR 1.39, 95% CI 1,12 - 1,72) και οστεοπόρωσης (HR 1.41, 95% CI 1,15 - 1,73), ενώ οι επιζώντες από  καρκίνο του προστάτη εμφάνιζαν τον υψηλότερο κίνδυνο οστεοπόρωσης (HR 2.49, 95% CI 1,93 - 3,22).

Η μελέτη επιβεβαιώνει την ύπαρξη μιας αυξημένης συχνότητας εμφάνισης  χρόνιων ασθενειών σε μακροχρόνιους επιζώντες καρκίνου η οποία μπορεί να αποδοθεί στον ατομικό τρόπο ζωής και / ή στις θεραπείες που υπεβλήθηκαν για την αντιμετώπιση του καρκίνου. Παρόλο που ο απόλυτος κίνδυνος της πλειοψηφίας των απώτερων επιπτώσεων στην ομάδα των επιζώντων από καρκίνο είναι χαμηλός, οι συγγραφείς συμπεραίνουν ότι απαιτείται ιδιαίτερη φροντίδα για την οστεοπόρωση σε ασθενείς με καρκίνο του προστάτη.

Γενικά και με αφορμή αυτό το άρθρο θα πρέπει να επισημανθεί ότι  η προσεκτική παρακολούθηση και καταγραφή όλων των προβλημάτων υγείας που εμφανίζουν οι ολοένα και περισσότεροι μακροχρόνια επιζώντες, θα προσφέρει τις βάσεις για καλύτερη εποπτεία στο θέμα των απώτερων επιπτώσεων ων διάφορων αντικαρκινικών θεραπειών και θα δώσει στους λειτουργούς υγείας περισσότερο εστιασμένες προσεγγίσεις για να καθοδηγήσουν τους επιζώντες στις κατάλληλες αλλαγές του τρόπου ζωής των.

Πηγή: British Journal of Cancer.2011 Nov 8;105 Suppl 1:S29-37.

Και το πλήρες άρθρο στη διεύθυνση:

 http://www.nature.com/bjc/journal/v105/n1s/full/bjc2011420a.html

Ποιές ασθενείς είναι πιο ευάλωτες σε κατάθλιψη; Επηρεάζεται εξ’ αυτής η θεραπευτική αγωγή;

Στο ερώτημα ποιοι δημογραφικοί παράγοντες αυξάνουν τις πιθανότητες σε ασθενείς με καρκίνο του μαστού να εμφανίσουν συμπτώματα ψυχολογικής επιβάρυνσης μετά τη διάγνωση του καρκίνου του μαστού και πότε εμφανίζονται αυτά τα συμπτώματα κατά τη διάρκεια της θεραπείας, προσπάθησε να απαντήσει έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Μισσούρι σε 225 ασθενείς.

Από αυτήν φάνηκε ότι η οικογενειακή κατάσταση αποτελούσε ένα σημαντικό παράγοντα, αφού οι μοναχικές γυναίκες και εκείνες με παιδιά στο σπίτι είχαν περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν κατάθλιψη κατά τη διάρκεια του έτους μετά τη θεραπεία.

Επίσης το ύψος του εισοδήματος και η ηλικία επηρέαζαν την πιθανότητα κατάθλιψης στις επιβιώσαντες από καρκίνο του μαστού. Ενώ σε όλες τις ασθενείς τα επίπεδα ψυχολογικής επιβάρυνσης ήταν ίδια, οι εύπορες έδειξαν μία ταχύτερη υποχώρηση της  μέσα στο χρόνο μετά τη θεραπεία. Υψηλότερα επίπεδα κατάθλιψης κατά τη θεραπεία είχαν οι νεότερες ασθενείς, αλλά μετά το τέλος της η ένταση της κατάθλιψης ήταν ίδια με εκείνη των ηλικιωμένων ασθενών.

Σε μια άλλη μελέτη με 213 ασθενείς, η ίδια επιστημονική ομάδα, παρατήρησε ότι οι καταθλιπτικοί ασθενείς εκδήλωναν ασθενέστερη πρόθεση να τηρήσουν το θεραπευτικό σχέδιο και ήταν λιγότερο πιθανό να τηρήσουν την καθορισθείσα φαρμακευτική αγωγή, δημιουργώντας ενδεχομένως προβλήματα στην έκβαση της αγωγής και την πρόγνωση της νόσου.

Οι μελέτες δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Psychology and Health

http://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/08870446.2011.559232

και http://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/08870446.2010.542815

Αλλαγές στη σωματική δραστηριότητα κατά τη διάρκεια της θεραπείας

Παρόλο που η σωματική άσκηση έχει πολλαπλά οφέλη στις επιζήσαντες από καρκίνο του μαστού, λίγα είναι γνωστά σχετικά με τη σωματική δραστηριότητα κατά τη διάρκεια της περιόδου αμέσως μετά τη διάγνωση της νόσου.

Μια προοπτική μελέτη κοορτής 1.696 γυναικών που διαγνωσθήκαν με διηθητικό καρκίνο του μαστού στην Καλιφόρνια από το 2006 ως το 2009 προσπαθεί να διαφωτίσει το θέμα. Με ειδικό ερωτηματολόγιο συλλέχτηκαν πληροφορίες σχετικά με την σωματική δραστηριότητα τους  δύο μήνες και οκτώ μήνες μετά τη διάγνωση της νόσου. Παράγοντες που προσδιόριζαν την αλλαγή της σωματικής δραστηριότητας προσδιορίσθηκαν με πολυπαραγοντική ανάλυση.

Από την ανάλυση των στοιχείων προέκυψαν μειώσεις στη σωματική δραστηριότητα σε όλα τα επίπεδα (P<0,001), που ήταν μεγαλύτερη από παχύσαρκες και υπέρβαρες. Η χορήγηση χημειοθεραπείας συνδεόταν με μια μεγαλύτερη μείωση της έντονης σωματικής άσκησης, ειδικότερα όταν αυτή αφορούσε ψυχαγωγικές δραστηριότητες.

Συμπερασματικά οι συγγραφείς της μελέτης εκτιμούν ότι τα στοιχεία της αποτελούν προκλήσεις για τη διατήρηση της σωματικής δραστηριότητας σε καλά επίπεδα κατά τη διάρκεια της θεραπείας στις ασθενείς με καρκίνο του μαστού, ενώ οι ασθενείς θα πρέπει να ενθαρρυνθούν με κατάλληλες παρεμβάσεις ώστε να διατηρούν τα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας ( άσκησης) σε ικανοποιητικά επίπεδα..

Η μελέτη δημοσιεύθηκε στην διαδικτυακή έκδοση του περιοδικού Breast Cancer Research and Treatment (http://www.springerlink.com/content/906422772724vj20/abstract/)

Η ψυχολογική - εκπαιδευτική παρέμβαση στο ζευγάρι, βελτιώνει τη σεξουαλική δυσλειτουργία ασθενών με καρκίνο του μαστού.

Είναι γεγονός πως συχνά οι θεράποντες ιατροί αποφεύγουν να συζητήσουν θέματα που αφορούν τη σεξουαλική δραστηριότητα των ασθενών τους, παρόλο που αυτή αποτελεί μία σημαντική παράμετρο στην ποιότητα ζωής των γυναικών. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που οι ασθενείς με καρκίνο του μαστού αποκτούν προβλήματα σεξουαλικής λειτουργίας ως αποτέλεσμα της διάγνωσης και θεραπείας της νόσου των.

Για να διερευνήσουν το θέμα, Άγγλοι ερευνητές, έλεγξαν επί τρίμηνο έξι ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων και από ένα σύνολο 3.514 άρθρων σχετικών με τη σεξουαλική λειτουργία των ασθενών, μόνο 21 είχαν στόχο τη διερεύνηση αυτού του θέματος και περιελάμβαναν ερωτηματολόγιο που απαντούσαν οι ίδιες οι ασθενείς.

Αναγνωρίστηκαν τρείς τύποι παρέμβασης: η άσκηση , η ιατρική και η ψυχο-εκπαιδευτική ( όπου ως βάση είχαν χρησιμοποιηθεί τεχνικές τόνωσης του κινήτρου για σεξουαλική δραστηριότητα, βελτίωση των ικανοτήτων επίλυσης προβλημάτων και επικοινωνίας, συμβουλευτική, ύπνωση και ειδικές σεξολογικές θεραπείες. Οι παρεμβάσεις ήταν σε ατομικό επίπεδο, σε επίπεδο ζεύγους ή ομαδικές.

Η ψυχολογική – εκπαιδευτική παρέμβαση στο ζεύγος ήταν αποτελεσματικότερη.

Χρειάζεται όμως, πρόσθετη μελέτη του θέματος και εγρήγορση των κλινικών γιατρών να ανακαλύψουν την ύπαρξη των σεξουαλικών δυσλειτουργιών.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του περιοδικού Breast Cancer Research and Treatment  (http://www.springerlink.com/content/p8174107643w1287/ ).