Μακροχρόνιες εκβάσεις ασθενών με αγγειοσάρκωμα απότοκο ακτινοθεραπείας.

Το αγγειοσάρκωμα που προκαλείται από την ακτινοθεραπεία είναι μία πάθηση με κακή πρόγνωση, που ταλαιπωρεί έντονα τις ασθενείς. Η συγκεκριμένη μελέτη αφορά 95 ασθενείς, οι οποίες παρακολουθήθηκαν για ένα χρονικό διάστημα από 2,4 έως 31,8 χρόνια ( διάμεσος χρόνος 10,3), Διαπιστώθηκε ότι ο χρόνος από την εφαρμογή της ακτινοθεραπείας  ως τη διάγνωση της νόσου κυμαινόταν από 1,4 - 26 χρόνια ( διάμεσος χρόνος 7 χρόνια). Μικρότερες πιθανότητες εμφάνισης της νόσου είχαν όσες ασθενείς υποβλήθηκαν σε χημειοθεραπεία, ενώ ως ανεξάρτητος προγνωστικός παράγοντας για την κακή έκβαση ήταν το μέγεθος της νόσου. Η ενός έτους ειδική για τη νόσο επιβίωση ήταν 93,5% και η αντίστοιχη 5-ετής 62,6%. 

Κλινικο-ιστολογικές διαφορές μεταξύ καρκίνου μαστού με ή χωρίς μεταστάσεις κατά την πρώτη διάγνωση.

Περίπου στο  6% των καρκίνων του μαστού η διάγνωση της πρωτοπαθούς εστίας γίνεται ενώ η ασθενής έχει παρουσιάσει και μεταστάσεις. Ποιες είναι οι κλινικο-ιστολογικές διαφορές αυτών των περιπτώσεων και εκείνες στις οποίες κατά τη διάγνωση δεν υπάρχει μεταστατική νόσος; Αυτό το ερώτημα προσπαθεί να ξεκαθαρίσει μελέτη από τη Γερμανία που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό European Journal of Cancer.

Το υλικό της μελέτης αποτέλεσαν οι περιπτώσεις που αντιμετωπίστηκαν σε οκτώ γερμανικά κέντρα μαστού μεταξύ 1998 -2010.

Οι φαινότυποι προσδιορίστηκαν χρησιμοποιώντας τους ακόλουθους ανοσοϊστοχημικούς δείκτες: υποδοχέας οιστρογόνων, υποδοχέας προγεστερόνης και Her2. Η ομάδα σύγκρισης ήταν ασθενείς χωρίς τοπικές ή απομακρυσμένες μεταστάσεις στην αρχική  διάγνωση και για τουλάχιστον 30 μήνες μετά απ’ αυτήν.

Συνολικά στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν 2.214 ασθενείς, εκ των οποίων 1.642 δεν είχαν μεταστατικό καρκίνο και οι 572 είχαν μεταστατικό νόσο κατά την αρχική διάγνωση.

Ογδόντα πέντε ασθενείς (15%) με πρωτοπαθή μεταστατικό καρκίνο του μαστού διαγνωσθήκαν ως Τ1.

Σε πολυπαραγοντική ανάλυση οι παράγοντες που σχετίζονται με πρωτοπαθή μεταστατικό καρκίνο ήταν οι ακόλουθοι: διηθημένοι λεμφαδένες, grade III, ιστολογική εικόνα λοβιακού καρκινώματος ή αυλικός Β υπότυπος (Her2 +).

197 ασθενείς (34%) με πρωτοπαθές μεταστατικό καρκίνο διαγνωσθήκανε ως Τ2, 90 ασθενείς (16%) ως Τ3 και 200 ασθενείς (35%) ως Τ4. Μόνο οι θετικοί αδένες και το grade III αναδείχθηκαν ως παράγοντες κινδύνου σε ασθενείς με Τ3 –Τ4 καρκίνο.

Δεν υπάρχουν διαφορές στα κλινικοιστολογικά χαρακτηριστικά μεταξύ των ασθενών καρκίνου του μαστού με πρωτοπαθή μετάσταση και αυτών χωρίς πρωτοπαθή μετάσταση. Η έκφραση των υποδοχέων και ο ιστολογικός τύπος παίζουν ένα μικρό ρόλο στον κίνδυνο για μετάσταση σε ασθενείς με όγκους Τ3 και Τ4, συγκριτικά με ασθενείς με όγκους Τ1 μεταστατικού καρκίνου του μαστού.

Κατά την αρχική διάγνωση η λοβιακή ιστολογία και το αυλικού τύπου Β θετικότητα (Her2 +) σε Τ1 προσδιορίστηκαν ως  παράγοντες κινδύνου για πρωτοπαθή εστία με μεταστατική νόσο.

Σαρκώματα μαστού: αναδρομική μελέτη ενός ειδικού κέντρου.

Τα σαρκώματα του μαστού είναι μία σπάνια ετερογενής ομάδα κακοήθων νεοπλασμάτων του στρώματος ( στην περιγραφή των οποίων συνήθως δεν συμπεριλαμβάνονται το λέμφωμα και ο κακοήθης φυλλοειδής όγκος). Συνήθως το μέγεθος τους είναι μεγάλο, η απεικόνιση τους δίνει περισσότερο περιγεγραμμένα όρια και η πρόγνωση όπως και η συχνότητα τοπικής υποτροπής τους εξαρτώνται από το μέγεθος και το βαθμό κακοήθειας τους. Η μαστεκτομή είναι η πιο συνήθης χειρουργική αντιμετώπιση, ενώ σπάνια δίνουν λεμφαδενικές μεταστάσεις.

Στο περιοδικό European Journal of Surgical Oncology ( 2011;37(8):703-708 ή http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0748798311002526) δημοσιεύθηκε πρόσφατα μία αναδρομική μελέτη από ένα κέντρο ( την μονάδα σαρκωμάτων και μελανωμάτων του Royal Marsden Hospital στο Λονδίνο) σε 63 ασθενείς με ιστολογικά επιβεβαιωμένα σαρκώματα που αντιμετώπισαν τη δεκαετία 1996-2006 είτε εξ’ αρχής σ’ αυτό το κέντρο, είτε παραπέμφθηκαν σ΄ αυτό μετά αρχική θεραπεία αλλαχού. Το ποσοστό των ασθενών που κατά την πρώτη αντιμετώπιση είχαν διηθημένα όρια ήταν υψηλότερο όταν η αντιμετώπιση έγινε στα άλλα κέντρα, σε σχέση με τις αρχικές που έγιναν στο εξειδικευμένο αυτό κέντρο. Προηγηθείσα ακτινοθεραπεία  αποτελούσε παράγοντα φτωχής πρόγνωσης και σ’ αυτούς τους ασθενείς ( που το σάρκωμα τους ήταν συνήθως αγγειοσάρκωμα), ενώ η μαστεκτομή ήταν η εγχείρηση εκλογής στις περισσότερες περιπτώσεις.

Η ελεύθερης νόσου επιβίωση ήταν γενικά 71% στα 2 και 42% στην 5ετία. Όταν η αρχική επέμβαση έγινε στο εξειδικευμένο κέντρο τα σχετικά αποτελέσματα ήταν πολύ καλύτερα:  2ετής επιβίωση 84% και 5ετής 58%. Παρόλο που διαπιστώθηκε μία τάση για χειρότερη ελεύθερης νόσου επιβίωση με το αυξανόμενο μέγεθος και βαθμό κακοήθειας του όγκου, αυτή δεν ήταν σημαντική.