Καλή η πρόγνωση των ασθενών >80 ετών, παρά τη συχνά μη πλήρη θεραπευτική παρέμβαση.

Οι ασθενείς 80-89 ετών είχαν επιβίωση από τη νόσο ίδια με εκείνη των νεότερων γυναικών ( 50-59 ετών), παρόλο που τους χορηγήθηκαν σπανιότερα επικουρικές θεραπείες. Αυτή η ευνοϊκή εξέλιξη πιθανώς αντανακλά χαρακτηριστικά χαμηλού κινδύνου στους όγκους αυτής της ηλικιακής ομάδας. Το κατά πόσο μία αύξηση της συχνότητας επέμβασης στη μασχάλη, ακτινοθεραπείας μετά την ογκεκτομή (ευρεία εκτομή) και ορμονοθεραπείας σε ορμονοθετικούς όγκους θα βελτίωνε ακόμα περισσότερο την πρόγνωση αυτών των ασθενών είναι μία σημαντική περιοχή περαιτέρω διερεύνησης, αλλά – σε κάθε περίπτωση- η θεραπεία δεν θα πρέπει να προσδιορίζεται μόνο στη βάση τη ηλικία.

Αυτό είναι το συμπέρασμα μελέτης που συνέκρινε τις εκβάσεις σε 178 ασθενών 80-89 ετών και 169 ασθενών ηλικίας 50-59 ετών.

ΠΗΓΗ: http://link.springer.com/article/10.1245%2Fs10434-016-5368-z

Συστηματική θεραπεία και επακόλουθος κίνδυνος ανάπτυξης ετερόπλευρου καρκίνου μαστού ( από την WEBCARE μελέτη)

Η θεραπεία με ταμοξιφένη φαίνεται να μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης ετερόπλευρου καρκίνου του μαστού για τουλάχιστον 3 χρόνια μετά τον τερματισμό της θεραπείας, ενώ στην περίπτωση της χημειοθεραπείας αυτό ισχύει για μία χρονική περίοδο  έως και 9 χρόνια. Η τάση για ετερόπλευρο καρκίνο δεν εξαρτιόταν από την ηλικία των ασθενών, το οικογενειακό ιστορικό, το δείκτη μάζας σώματος και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του όγκου, πλην της περίπτωσης του λοβιακού καρκινώματος που έδειξε μία μικρότερη τάση κινδύνου.

Η μακρότερη διάρκεια της χορήγησης ταμοξιφένης φαίνεται ( και σε προηγούμενες μελέτες) να έχει καλύτερα αποτελέσματα)

Αυτά είναι τα αποτελέσματα της πολυεθνικής μελέτης WECARE (Women’s Environmental, Cancer, and Radiation Epidemiology) με 1521 περιστατικά ετερόπλευρου καρκίνου και 2212 ασθενείς ως μάρτυρες.

ΠΗΓΗ: http://breast-cancer-research.biomedcentral.com/articles/10.1186/s13058-016-0726-0

Παράγοντες που σχετίζονται με τη συχνότητα υποτροπών και μακροπρόθεσμης επιβίωσης σε γυναίκες που διαγνώστηκαν με καρκίνο μαστού σε ηλικίες μικρότερες των 40 ετών.

Η διάγνωση του καρκίνου του μαστού σε νεαρή ηλικία έχει συνδεθεί με αυξημένο κίνδυνο υποτροπής και θνησιμότητας. Η συγκεκριμένη μελέτη  σ' ένα κέντρο αφορά τις περιπτώσεις ασθενών από το 1996-1008. Συνολικά εντοπίστηκαν 584 ασθενείς νεότερες των 40 ετών, με μία μέση παρακολούθηση 124 μηνών. Το 61,5% ήταν σταδίου 0-Ι και το 38,5% σταδίου ΙΙ-ΙΙΙ. Σε ευρεία εκτομή υπεβλήθηκε το 57,4% και το 42,5% σε μαστεκτομή

Ελεύθερο νόσου διάστημα 5 ετών είχε το 93% και 10 ετών το 84,5%. Η χειρότερη πρόγνωση εξαρτώταν από τη διήθηση των λεμφαδένων και το μέγεθος του όγκου. Δεν υπήρχαν διαφορές αν οι ασθενείς είχαν υποβληθεί σε ευρεία εκτομή ή σε μαστεκτομή. 

Ως εκ τούτου οι συγγραφείς καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι αφενός έχει βελτιωθεί η επιβίωση στις νεότερες ασθενείς, αφετέρου πως η ευρεία εκτομή είναι μία ασφαλής επέμβαση σ΄αυτή την κατηγορία ασθενών.

ΠΗΓΗ: 

Annals of Surgical Oncology

http://link.springer.com/article/10.1245%2Fs10434-016-5404-z

Η διάγνωση μετά τον τοκετό συνδέεται με υψηλότερο κίνδυνο για μετάσταση και ο ορισμός του καρκίνου της εγκυμοσύνης πρέπει χρονικά να διευρυνθεί.

Ως σχετιζόμενος με την εγκυμοσύνη καρκίνος του μαστού ορίζεται αυτός που θα εμφανιστεί κατά τη διάρκεια της και έως 1 ή κατ' άλλους 2 χρόνια μετά τον τοκετό. Με βάση τα ευρήματα τους οι συγγραφείς του άρθρου προτείνουν το χρονικό διάστημα μετά το τοκετό να επεκταθεί στα 5 χρόνια, ενώ πρέπει να διερευνηθεί περαιτέρω η ιδιαίτερη βιολογική οντότητα αυτού του τύπου του καρκίνου.

Μεταστατική διήθηση μαστού από καρκίνωμα του πνεύμονα που διαγνώσθηκε με παρακέντηση δια λεπτής βελόνης.  

Οι ερευνητές Branica BV, Meniga IN, Puljić I, Marusić A, Chalfe N, Ivicević A., από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Zagreb παρουσίασαν μια ενδιαφέρουσα περίπτωση μεταστατικής διήθησης μαστού από καρκίνωμα του πνεύμονα που διαγνώσθηκε με παρακέντηση δια λεπτής βελόνης. Όπως είναι γνωστό, οι μεταστάσεις στο μαστό από νεοπλάσματα άλλων ανατομικών θέσεων είναι αρκετά σπάνια. Η ορθή διάγνωση της κακοήθειας είναι πολύ σημαντική για την επιλογή της πλέον ενδεδειγμένης θεραπευτικής παρέμβασης και την αποφυγή άσκοπων χειρουργικών επεμβάσεων. Ειδικά η περίπτωση μεταστατικής διήθησης μαστού από ένα μη μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα είναι εξαιρετικά σπάνια. Στην περίπτωση που παρουσιάστηκε στο ανωτέρω ιατρικό άρθρο, επρόκειτο για γυναίκα ηλικίας 55 ετών που παρουσίασε μεταστατική εστία στο μαστό από αδενοκαρκίνωμα του πνεύμονα. Η διάγνωση βασίστηκε στο κυτταρολογικό υλικό που ελήφθη δια βελόνης και σε ειδικές χρώσεις ανοσοκυτταροχημείας που έγιναν σε αυτό.                                                                                                           Από τον Σταύρο Αρχοντάκη

Πρωτοπαθές μη Hodgkin’s λέμφωμα του μαστού που παρουσίασε σε δεύτερο χρόνο μεταστατική επέκταση στο κρανίο- μια πολύ σπάνια εκδήλωση.   

Οι ερευνητές Mondal SK, Sengupta SG, Bhattacharya S, Sinha SK. Από το Τμήμα Παθολογικής Ανατομικής της Ιατρικής Σχολής της Kolkata παρουσίασαν μια πολύ σπάνια περίπτωση που αφορούσε σε πρωτοπαθές μη Hodgkin’s λέμφωμα του μαστού που παρουσίασε σε δεύτερο χρόνο μεταστατική επέκταση στο κρανίο.

Το πρωτοπαθές μη Hodgkin’s λέμφωμα του μαστού είναι μια πολύ σπάνια κακοήθεια που ευθύνεται για το 0,04-0,5% του συνόλου των καρκίνων μαστούτο ενδιαφέρον περιστατικό αφορούσε σε γυναίκα ηλικίας 48 ετών με ταχεία αναπτυσσόμενη συμπαγή μάζα στο άνω ημιμόριο του δεξιού μαστού.
Η διάγνωση του αδενοκαρκινώματος ετέθη αρχικά με παρακέντηση δια λεπτής βελόνης και επαληθεύτηκε με λήψη μικροβιοψίας και διενέργεια ειδικών ανοσοιστοχημικών χρώσεων ( ο όγκος παρουσίαζε θετικότητα για τα αντισώματα CD45 και CD20, ενώ ήταν αρνητικός για κυττοκερατίνες, CD30, CD3 και CD5). Η οριστική παθολογοανατομική διάγνωση αφορούσε σε ένα μη Hodgkin’s λέμφωμα , Β κυτταρικής αρχής, διάχυτου τύπου.
 Η ασθενής αντιμετωπίστηκε με συνδυασμό χημειοθεραπείας και ακτινοθεραπείας. Μετά ένα έτος, η ασθενής   παρουσίασε ένα εξόγκωμα στο κρανίο, το οποίο μετά από ιστολογικό έλεγχο, αποδείχτηκε ότι αφορούσε στο γνωστό εκ του ιστορικού της ασθενούς νεόπλασμα.   Η μεταστατική εστία αντιμετωπίστηκε με χορήγηση ενός σχήματος χημειοθεραπείας. Μετά από ένα ακόμα έτος παρακολούθησης, η ασθενής παραμένει ελεύθερη νόσου.
                                                                        
                                                        Από τον Σταύρο Αρχοντάκη

Καρκίνος στον ένα μαστό: ο έλεγχος του άλλου μαστού με προεγχειρητική μαγνητική μαστογραφία μειώνει τη συχνότητα του μετάχρονου καρκίνου.

Η πραγματοποίηση μαγνητικής μαστογραφίας που δίνει απεικονιστικά στοιχεία και για τον άλλο μαστό φαίνεται ν' αυξάνει το ποσοστό ανεύρεσης σύγχρονων αμφοτερόπλευρων καρκίνων, μειώνοντας έτσι τη συχνότητα εμφάνισης στο μέλλον καρκίνου στον άλλο μαστό (ετερόπλευρος μετάχρονος καρκίνος).

---

Πολυεστιακότητα καρκίνου του μαστού .

Σ΄αυτή τη σειρά 444 ασθενών, η διάχυτη ή πολυεστιακή κατανομή του διηθητικού στοιχείου παρουσίαζε 4,14  και 2,75 φορές αντίστοιχα πιο αυξημένο κίνδυνο για σχετιζόμενο με τη νόσο θάνατο σε σχέση με τους μονοεστιακούς όγκους, άσχετα από τον μοριακό υπότυπο. Ιδιαίτερα για τους όγκους αυλικού Α, HER2 και βασικού τύπου. Οι μελετητές εκτιμούν ότι η μοριακή κατηγοριοποίηση του καρκίνου του μαστού είναι ένα ισχυρό εργαλείο, αλλά η ισχύς του αυξάνει αν συνδυαστεί με τις καθιερωμένες μορφολογικές παραμέτρους του κάθε όγκου.

Πολυεστιακός καρκίνος μαστού που επιβεβαιώθηκε σε ιστολογικές τομές μεγάλου μεγέθους
Η πολυεστιακότητα ήταν δείκτης χειρότερης πρόγνωσης σε ασθενείς με αυλικού Α, HER2 και βασικού τύπου όγκους.
Cancer   01/07/2013

Η πολυεστιακότητα και πολυκεντρικότητα στον καρκίνο του μαστού και στην επιβίωση.

Πολυεστιακός είναι ο καρκίνος του μαστού που παρουσιάζει δύο εστίες στο ίδιο τεταρτημόριο, ενώ πολυκεντρικός προσδιορίζεται όταν οι περισσότερες της μίας εστίες βρίσκονται σε διαφορετικά τεταρτημόρια.
Η μελέτη που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Annals of Oncology αφορά 3.924 ασθενείς, εκ των οποίων 942(24%) παρουσίασαν πολυεστιακό καρκίνο ( οι 695) και οι υπόλοιπες 247 πολυκεντρικό.
Και οι δύο κατηγορίες ασθενών χαρακτηρίζονταν από αυξημένο μέγεθος όγκου,  βαθμό κακοήθειας 3,  λεμφαγγειακή διήθηση και λεμφαδενικές μεταστάσεις.
Χειρότερη 5ετή ελεύθερης υποτροπής επιβίωση αλλά και συνολική ειδική για τον καρκίνο μαστού επιβίωση είχαν οι πολυκεντρικοί, αλλά όχι οι πολυεστιακοί καρκίνοι.
Η πολυπαραγοντική ανάλυση έδειξε ότι πολυεστιακότητα και η πολυκεντρικότητα δεν είχαν ανεξάρτητη επίδραση στην ελεύθερη υποτροπής επιβίωση, στην ειδική από καρκίνο του μαστού ή τη συνολική επιβίωση.
Επομένως, οι πολυκεντρικοί και πολυεστιακοί καρκίνοι συνδέονται μεν με χειρότερα προγνωστικά χαρακτηριστικά, αλλά δεν είναι αυτοί καθ' αυτοί ανεξάρτητοι παράγοντες αρνητικότερων εκβάσεων επιβίωσης. Οι συγγραφείς του άρθρου εκτιμούν ότι τα αποτελέσματα τους ενισχύουν την επικρατούσα σταδιοποίηση κατά ΤΝΜ  που χρησιμοποιεί την μεγαλύτερη βλάβη για να προσδιορίσει το Τ.


Multifocality and multicentricity in breast cancer and survival outcomes:

Η επιβίωση από φλεγμονώδη καρκίνο δεν επηρεάζεται από την κοινωνικο-οικονομική κατάσταση των ασθενών.

Η επιβίωση μετά την εμφάνιση φλεγμονώδους καρκίνου δεν φάνηκε να σχετίζεται με την κοινωνικο-οικονομική κατάσταση των ασθενών, ούτε με την εθνική ομάδα στην οποία ανήκουν. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της πρώτης σχετικά με αυτό το θέμα μελέτης που βασίστηκε σε στοιχεία από τη βάση δεδομένων Surveillance, Epridemiology and End Results ( SEER) των ετών 1990 - 2008 και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Breast Cancer Research and Treatment.
Οι συγγραφείς τονίζουν στο συμπέρασμα τους την ανάγκη για καλύτερη ενημέρωση των γυναικών σχετικά με τα συμπτώματα του συγκεκριμένου τύπου καρκίνου, έτσι που αυτός να αναγνωρίζεται στο πρωϊμότερο δυνατό στάδιο του.
Breast Cancer Research and Treatment, Online First™ - SpringerLink: "

Μεταστατική συμπεριφορά του μετάχρονου αμφοτερόπλευρου καρκίνου μαστού.

Αμφοτερόπλευρος ( αλλά όχι μετάχρονος) καρκίνος μαστού

Ασθενείς που εμφανίζουν καρκίνο και στον άλλο μαστό εντός 5ετίας από την αρχική διάγνωση της νόσου στον ένα μαστό ( μετάχρονος αμφοτερόπλευρος καρκίνος μαστού) έχουν αυξημένη συχνότητα να εμφανίσουν μετάσταση σε όλα τα όργανα σε σύγκριση με τις ασθενείς με καρκίνο περιορισμένο στον έναν μόνο μαστό. Αν το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί ως την εμφάνιση του δεύτερου καρκίνου στον άλλο μαστό είναι μικρό, η εμφάνιση των μεταστάσεων γίνεται επίσης σε σύντομο χρονικό διάστημα και οι πιθανότητες σπλαγχνικής μεταστατικής νόσου ή μετάστασης στο υποδόριο είναι μεγαλύτερες από εκείνες εκδήλωσης οστικής νόσου.

Τα ευρήματα της έρευνας, που έγινε σε υλικό περίπου 8.500 ασθενών, δείχνουν την  χειρότερη πρόγνωση των περιπτώσεων σύντομης αμφοτερόπλευρης εμφάνισης της νόσου και οδηγούν στην υπόθεση ότι ο αμφοτερόπλευρος καρκίνος είναι δείκτης αυξημένης επιθετικότητας και/ή συστηματικής νόσου. 

Patterns of metastasis in women with metachronous contralateral breast cancer : British Journal of Cancer:

Η κατάσταση των υποδοχέων HER2 και οι ενδιάμεσοι καρκίνοι.

Ενδιάμεσοι καρκίνοι προσδιορίζονται ως αυτοί που διαγιγνώσκονται στο μεσοδιάστημα που μεσολαβεί μεταξύ δύο μαστογραφικών προσυμπτωματικού ελέγχου. Ένα ποσοστό έως 30% πρόκειται για περιπτώσεις που διέλαθαν της προσοχής των γιατρών κατά την ανάγνωση των μαστογραφιών. Το υπόλοιπο ποσοστό είναι πραγματικοί ενδιάμεσοι καρκίνοι ( δηλ. δεν υπήρχαν στην προηγούμενη μαστογραφία)

Με βάση ένα πληθυσμιακό αρχείο νεοπλασιών στην περιοχή της Πάρμας, της Ιταλίας, εντοπίστηκαν 641 περιπτώσεις διηθητικού καρκίνου, από τις οποίες οι 292 είχαν διαγνωστεί με τον προσυμπτωματικό έλεγχο και 48 περιπτώσεις που χαρακτηρίστηκαν ως αληθείς καρκίνοι του μεσοδιαστήματος.

Οι τελευταίοι, μετά τις σχετικές στατιστικές προσαρμογές των στοιχείων στην ηλικία των ασθενών και στο μέγεθος του όγκου, φάνηκε να έχουν συχνότερα υψηλότερο βαθμό κακοήθειας, υψηλό δείκτη πολλαπλασιασμού, αρνητικούς οιστρογονικους υποδοχείς ή θετικό τον HER2.

Οι γυναίκες μικρότερες των 60 ετών με ΗΕΡ2 (+) καρκίνο είχαν 4 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να διαγνωστούν ως ενδιάμεσοι καρκίνοι, συγκριτικά με τον 2πλασιασμό της ίδιας πιθανότητας στις μεγαλύτερης ηλικίας γυναίκες.

Συμπερασματικά, οι ενδιάμεσοι καρκίνοι έχουν ιδιαίτερα κλινικο-παθολογικά χαρακτηριστικά και ένα μεγάλο ποσοστό τους είναι HER2(+)

http://jco.ascopubs.org/content/early/2012/05/13/JCO.2011.37.6434

Ο καρκίνος της εγκυμοσύνης ( Άρθρο ανασκόπηση στο Lancet).

Αναλυτικό άρθρο ανασκόπηση για την ιδιαίτερη περίπτωση των καρκίνων του μαστού που εμφανίζονται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο περιοδικό The Lancet.

Στην ανασκόπηση, μεταξύ των άλλων, επισημαίνονται και τα εξής:

1-     Δεν υπάρχει κάποιος ειδικός παράγοντας κινδύνου

2-     Είναι συχνές οι καθυστερήσεις στη διάγνωση και γι΄ αυτό και συχνά το στάδιο της νόσου είναι πιο  προχωρημένο.

3-     Ο τερματισμός της κύησης δεν βελτιώνει την πρόγνωση της ασθενούς. Η θεραπεία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι εφικτή.

Πολυκεντρικός/ πολυεστιακός καρκίνος μαστού με ένα ιστoλογικό τύπο: είναι ο βιολογικός χαρακτηρισμός της κάθε μιας εστίας ξεχωριστά δικαιολογημένος;

Στην καθημερινή πράξη οι βιολογικοί παράγοντες που επηρεάζουν την επικουρική θεραπεία, προσδιορίζονται συνήθως μόνο στην μεγαλύτερη από τις εστίες στις περιπτώσεις ασθενών με πολλαπλούς διηθητικούς καρκίνους μαστού ενός ιστολογικού τύπου (Invasive multiple breast cancers with a single histological feature - MBCSH). Εντούτοις, είναι γνωστό και έχει μελετηθεί εκτενώς η ετερογένεια που συχνά εμφανίζουν οι διάφορες εστίες των πολυεστιακών – πολυκεντρικών καρκίνων. Σε μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Annals of Oncology γιατροί από την Ιταλία ανέλυσαν το κατά πόσο τα βιολογικά χαρακτηριστικά εκφράζονται διαφορετικά σε διαφορετικές εστίες των MBCSH.

Το υλικό της μελέτης τους περιλαμβάνει 113 περιπτώσεις διηθητικών MBCSH που εξετάστηκαν σε μία 5ετία. Η έκφραση των οιστρογονικών υποδοχέων (ER) και υποδοχέων προγεστερόνης (PgR), ο δείκτης πολλαπλασιασμού Ki67, η έκφραση του HER2 και ο βαθμός κακοήθειας (grading) προσδιορίστηκαν προοπτικά σε κάθε εστία του όγκου ξεχωριστά και οι αναντιστοιχίες μεταξύ των εστιών καταγράφηκαν.

Αναντιστοιχίες στην κατάσταση των υποδοχέων ER προέκυψαν σε 5 περιπτώσεις (4,4%) και στους προγεστερονικούς σε 18 ( 15,9%). Σ’ ότι αφορά το βαθμό κακοήθειας αναντιστοιχία διαπιστώθηκε σε 21 περιπτώσεις( 18,6%) , ενώ κάτι αντίστοιχο προέκυψε για τον δείκτη πολλαπλασιασμού (Ki67) σε 17 περιπτώσεις (15%) και για τον HER2 σε 11 περιπτώσεις ( 9,7%).

Οι συγγραφείς καταλήγουν στο συμπέρασμα , με βάση αυτή την εμπειρία τους, ότι οι διηθητικοί MBCSH παρουσιάζουν ετερογένεια μεταξύ των διαφόρων εστιών. Στην κλινική πράξη, σ’ ένα όχι μικρό ποσοστό ( σε 14 αασθενείς – 12,4%) η ανάδειξη της ετερογένειας, τους οδήγησε να χορηγήσουν διαφορετικές επικουρικές αγωγές από εκείνες που θα χορηγούσαν αν ελάμβαναν υπόψη τους μόνο τα βιολογικά χαρακτηριστικά της μεγαλύτερης εστίας.

http://annonc.oxfordjournals.org/content/early/2012/01/04/annonc.mdr570.abstract

Καρκίνος του μαστού σε πολύ νεαρές γυναίκες ( έως 25 ετών).

Ομάδα ερευνητών μελέτησε την επίπτωση του καρκίνου του μαστού και την επιβίωση, τα συμπτώματα και τα κλινικά σημεία σε ασθενείς νεότερες των 25 ετών. Η έρευνα που πραγματοποίησε ήταν μία πληθυσμιακή, περιγραφική αναδρομική μελέτη στο Olmsted County, της Μινεσότα, με χρησιμοποίηση στοιχείων από το Rochester Epidemiology Project, Η μελέτη συμπεριέλαβε κορίτσια και γυναίκες ηλικίας μικρότερης των 25 ετών με ιστολογικά επιβεβαιωμένο καρκίνωμα μαστού που διαγνώστηκαν μεταξύ των ετών 1935 και 2005. Σε ένα ποσοστό συμπεριελήφθησαν και μη μόνιμοι κάτοικοι της περιοχής που παρουσιάστηκαν σε κάποια νοσηλευτική μονάδα εκείνο το χρονικό διάστημα. Κύριο κριτήριο αξιολόγησης ήταν η ηλικιακά προσαρμοσμένη επίπτωση, η 5-ετής επιβίωση και η κλινική εμφάνιση του ΚΜ.

Με τέσσερα περιστατικά καρκίνου μαστού που παρατηρήθηκαν στις κατοίκους της Olmsted County σε 1.201.539 ανθρωπο-έτη, η ετήσια ηλικιακά προσαρμοσμένη επίπτωση του καρκίνου του μαστού σ’ αυτόν τον ηλικιακό πληθυσμό υπολογίστηκε στα 3,2 ανά εκατομμύριο ( 95%CI, 0,1-6,2). Και οι τέσσερις, καρκίνοι συνέβησαν στην ηλικιακή ομάδα των 20-24 ετών (ειδική στην συγκεκριμένη ηλικιακά ομάδα επίπτωση, 16,2 ανά εκατομμύριο). Οκτώ πρόσθετες περιπτώσεις ΚΜ αναγνωρίστηκαν σε μη μόνιμους κατοίκους.

Διαπιστώθηκε επίσης ότι η καθυστέρηση στη διάγνωση ήταν συνήθης, ενώ όλα τα περιστατικά είχαν τουλάχιστον ένα χαρακτηριστικό στο κλινικό ιστορικό τους ή στην κλινική εξέταση ή στην απεικονιστική διερεύνηση, που ενέβαλε σε υποψίες για επιθετικό νεόπλασμα.

Στο συμπέρασμα τους οι συγγραφείς του άρθρου που παρουσιάστηκε στο περιοδικό Obstetrics & Gynecology του Σεπτεμβρίου (Obstet Gynecol.2011;118(3):529–536) καταλήγουν πως στις πολύ νέες γυναίκες ο καρκίνος του μαστού είναι πολύ σπάνιος και συνδέεται με καθυστερημένη διάγνωση και συνήθως με ανησυχητικά χαρακτηριστικά που απαιτούν βιοψία.  

Οι συγγραφείς στο άρθρο τους εκτιμούν ότι βιοψία ( ανοικτή ή με ευρύστομη βελόνη) σε μάζα στο μαστό μίας νεαρής γυναίκας συστήνεται:

1. Όταν η ασθενής έχει ιατρικό ιστορικό που εγείρει υποψίες, όπως ιστορικό κακοήθειας, οικογενειακό ιστορικό καρκίνου μαστού ή ωοθηκών σε νεαρή ηλικία, ιστορικό μεταλλάξεων στα BRCA γονίδια, μία ταχέως αυξανόμενη μάζα ή συστηματικές εκδηλώσεις κακοήθειας.
2. Όταν η κλινική εξέταση διαπιστώνει πυρετό, απώλεια βάρους, αναιμία, συστηματική λεμφαδενοπάθεια, άλλες μάζες ή ηπατο-σπληνομεγαλία. Άλλα ευρήματα που θα πρέπει να εγείρουν υπόνοιες ( και να απαιτήσουν βιοψία) είναι σκληρή μάζα με ανώμαλη περιφέρεια, εισολκή δέρματος, μασχαλιαία λεμφαδενοπάθεια ή συνδυασμός των παραπάνω, διαταραχή της αρχιτεκτονικής ή ασυμμετρία των μαστών, αιματηρή ρύση θηλής από ένα πόροή μάζα μεγέθους 5 εκ. ή μεγαλύτερης.
3. Αν τα συμπτώματα επιμένουν χωρίς να υποχωρούν για 3- 4 μήνες.
4. Αν υπάρχουν πολλαπλές ή αμφοτερόπλευρες μάζες
5. Όταν η επεικονιστική διερεύνηση αναδείξει ύποπτα ευρήματα. 

Η εγκυμοσύνη σχετίζεται με δυσμενή ιστολογικά χαρακτηριστικά, αλλά δεν επηρεάζει την επιβίωση σε πρώιμο καρκίνο του μαστού.

Η εγκυμοσύνη θεωρείται προστατευτικός παράγοντας για την εμφάνιση του καρκίνου του μαστού. Όμως, η συχνότητα εμφάνισης καρκίνου του μαστού είναι πιο αυξημένη κατά την εγκυμοσύνη και για λίγο καιρό μετά απ’ αυτή.

Ένα πρόβλημα είναι ποιο είναι το χρονικό διάστημα μετά την εγκυμοσύνη που η εμφάνιση καρκίνου του μαστού μπορεί να συνδεθεί μ΄ αυτή. Η συνηθέστερη εκτίμηση είναι αυτή του ενός έτους, αλλά μελέτες έχουν δείξει πως η αρνητική επίδραση της εγκυμοσύνης μπορεί να κρατήσει από 2 έως 5 χρόνια.

Ο καρκίνος του μαστού κατά την εγκυμοσύνη θεωρείται ως μία ξεχωριστή οντότητα, ιδιαίτερα λόγω των περιορισμών που θέτει η εγκυμοσύνη στους θεραπευτικούς χειρισμούς.

Μία έρευνα που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Cancer, με 99 ασθενείς που παρουσίασαν καρκίνο του μαστού κατά την εγκυμοσύνη τους (36) και ένα χρόνο μετά απ’ αυτήν ( 63), διαπίστωσε ότι σε σύγκριση με ασθενείς παρόμοιας ηλικίας που διαγνώστηκαν τις ίδιες χρονιές και δεν ήταν έγκυες, οι όγκοι ήταν συχνότερα αρνητικοί στους ορμονικούς υποδοχείς  ( 59% vs 31%, για οιστρογονικούς και 72% vs 40% για προγεστερινικούς υποδοχείς). Επίσης, οι όγκοι στις έγκυες ήταν μεγαλύτερη σε μέγεθος, συνοδεύονταν συχνότερα από διηθημένους λεμφαδένες και είχαν υψηλότερο βαθμό κακοήθειας. Όμως, μετά από μέση παρακολούθηση 6,3 ετών για τις ασθενείς με καρκίνο της εγκυμοσύνης και 4,7 για τις ασθενείς με καρκίνο εκτός εγκυμοσύνης, η ολική επιβίωση και στις δύο ομάδες. Σε πολυπαραγοντική ανάλυση, ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες ήταν οι ορμονικοί υποδοχείς και η κατάσταση των λεμφαδένων, όχι όμως η εγκυμοσύνη ( O = 0,1317)

Πηγή : http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1002/cncr.26654/abstract

Ιστολογικά χαρακτηριστικά και μοριακός φαινότυπος νεαρών γυναικών με καρκίνο του μαστού.

Οι νεαρής ηλικίας ασθενείς με καρκίνο του μαστού έχει φανεί πως έχουν χειρότερη πρόγνωση συγκριτικά με τις ηλικιωμένες. Οι λόγοι γι΄ αυτό δεν έχουν γίνει πλήρως κατανοητοί, Μελέτες έχουν αναφέρει ότι οι νεότερης ηλικίας γυναίκες, παρόλο που ο ορισμός του ποια θεωρείται νεαρής ηλικίας γυναίκες ποικίλει, συχνά παρουσιάζονται με υψηλότερο στάδιο νόσου και οι όγκοι είναι πιο πιθανόν να είναι υψηλότερου βαθμού κακοήθειας ή να είναι HER2 θετικοί από τις γηραιότερες. Επιπρόσθετα, τα βασικού τύπου καρκινώματα, τα οποία είναι γενικά πιο επιθετικά, υπερ-αντιπροσωπεύονται μεταξύ των νέων γυναικών.

 Σε μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό  Breast Cancer Research and Treatment και η οποία αξιολόγησε 400 νεαρές γυναίκες, ηλικίας μικρότερης των 40 ετών, με καρκίνο του μαστού, επιβεβαίωσε την συχνότερη παρουσία πιο προχωρημένου σταδίου νόσο και υψηλότερης κακοήθειας όγκους σ΄ αυτή την ηλικιακή ομάδα. Επίσης σ’ ένα υψηλό ποσοστό ( 21%) οι ασθενείς αυτές είχαν τριπλά αρνητικό ανοσοφαινότυπο. Σε σχέση με το γενικό πληθυσμό οι νεαρής ηλικίας ασθενείς είχαν συχνότερα καρκινώματα αυλικού τύπου Β ( 35% vs 10-25%) και μικρότερη αναλογία αυλικού τύπου Α ( 33% vs 60-70%).

Ταξινομώντας τις ασθενείς σε τρείς ηλικιακές υποομάδες, όπου η πρώτη αφορούσε ασθενείς ηλικίας μικρότερης των 30 ετών, η δεύτερη αυτές μεταξύ 30-35 και η τρίτη 36-40 ετών, οι μελετητές δεν διαπίστωσαν μεταξύ αυτών των υποομάδων κάποια διαφορά στον μοριακό φαινότυπο, το στάδιο κατά την παρουσίαση ή το βαθμό κακοήθειας. Έτσι, οι μελετητές, συμπέραναν ότι τα δυσμενή ιστολογικά χαρακτηριστικά δεν φαίνεται να διαφέρουν μεταξύ των ηλικιακών υποομάδων στις νεαρής ηλικίας ασθενείς

Πηγή: http://www.springerlink.com/content/w4ru481066614l24/

Σύγχρονος αμφοτερόπλευρος καρκίνος μαστού αρχικού σταδίου: Από που εξαρτάται η πρόγνωση του.

Η πρόγνωση των ασθενών που εμφανίζουν σύγχρονο αμφοτερόπλευρο καρκίνο εξαρτάται από τον όγκο με το μεγαλύτερο μέγεθος και τα επιθετικότερα χαρακτηριστικά. Αυτή την διατύπωση επιβεβαιώνει και η μελέτη από την Ελβετία. 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Eur J Surg Oncol. 2011 May 29. [doi:10.1016/j.ejso.2011.05.006

Prognosis of early-stage synchronous bilateral invasive breast cancer.

Schmid SM, Pfefferkorn C, Myrick ME, Viehl CT, Obermann E, Schötzau A, Güth U.

Source

University Hospital Basel (UHB), Department of Gynecology and Obstetrics, Spitalstrasse 21, CH-4031 Basel, Switzerland.

Abstract

BACKGROUND:

Contradictory data exists concerning the prognosis of patients with synchronous bilateral breast cancer (SBBC). Most authors report a worse prognosis for SBBC patients compared to unilateral breast cancer (UBC) patients. There are a few studies that did not support these findings. This study gives a comprehensive picture of SBBC and tests the hypothesis that outcome of this entity is based on the tumor with the worse prognosis (reference lesion).

PATIENTS & METHODS:

The data of two prospective Swiss breast cancer databases covering a 20-year period (1990-2009) was reviewed. Forty-six cases of SBBC were identified. In 34 patients with early-stage SBBC, the reference lesions (defined as the tumor with the more advanced stage or, in cases where both tumors had the same stage, the larger tumor) were compared in a case-control approach with 100 patients having UBC (SBBC/UBC ratio = 1/3). The controls were matched for age, time of diagnosis, tumor size, axillary node status, histological grade and estrogen-receptor status. Differences in terms of survival curves were analyzed using the log rank test; the possible correlation between matched groups was evaluated by a frailty Cox model.

RESULTS:

There were no significant differences in disease-specific survival between SBBC and its unilateral controls (HR, 0.932; 95% CI, 0.322-1.07; p = 0.90).

CONCLUSIONS:

The prognosis of SBBC was determined by the reference lesion; the contralateral second tumor had no additional impact on outcome.

Copyright © 2011 Elsevier Ltd. All rights reserved.