Η ταυτόχρονη θεραπεία με GnRH (gonadotropin-releasing hormone) ανάλογα (αγωνιστές) για την προκαλούμενη από την χημειοθεραπεία βλάβη των ωοθηκών σε προεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με καρκίνο μαστού. Μία μετα-ανάλυση τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων ερευνών
Η ταυτόχρονη με την χημειοθεραπεία χορήγηση GnRH agonists σε προεμμηνοπαυσιακές ασθενείς δείχνει πως ασκεί προστατευτική δράση ενάντια στην προκαλούμενη από την χημειοθεραπεία ωοθηκική βλάβη τον πρώτο χρόνο μετά τη θεραπεία, αλλά δεν φαίνεται να έχει κάποιο αποτέλεσμα στους επακολουθούσες έμμηνες ρύσεις ή τη συχνότητα των αυτόματων κυήσεων .
The Breast   01/10/2013

Τάσεις σ' ότι αφορά τις πρακτικές μείωσης του κινδύνου για να προληφθεί το λεμφοίδημα τους πρώτους 12 μήνες μετά την επέμβαση για καρκίνο του μαστού.
Η περίμετρος του άνω άκρου, ως έκφραση του όγκου του. Ποικίλει το πρώτο 12μηνο μετά την επέμβαση. Το οίδημα είναι μεγαλύτερο σε κένωση μασχάλης παρά σε βιοψία φρουρού λεμφαδένα. Ένα μεγάλο ποσοστό το αρχικό ελαφρό οίδημα υποχωρεί στους 12 μήνες. Οι γυναίκες προφυλάσσουν το άνω άκρο τους, ακόμα και όταν έχουν υποστεί βιοψία φρουρού λεμφαδένα.
Journal of the American College of Surgeons   01/11/2013

Ρήξη των ενθεμάτων σιλικόνης PIP (Poly Implant Prothese).

Η αυξημένη συχνότητα ρήξεων οφείλεται σε κακό ποιοτικό έλεγχο και σε κατασκευαστικές διαφοροποιήσεις στο πάχος της κάψας του ενθέματος και όχι στην αποδόμηση του με την πάροδο του χρόνου.

Plastic and Reconstructive Surgery   01/01/2013

Αξιολόγηση μίας νέας προσέγγισης για την αντιμετώπιση του λεμφοιδήματος εξαιτίας της θεραπείας για καρκίνο μαστού.

Ένας νέος συνδυασμός χειρομαλάξεων και υποστηρικτικών πρακτικών φαίνεται να βοηθά.

European Journal of Internal Medicine   12/26/2012

H Καρδιακή ανεπάρκεια σε ηλικιωμένες ασθενείς με καρκίνο του μαστού σχετίζεται με τη φαρμακευτική αγωγή

Η καρδιακή ανεπάρκεια είναι μία σχετικά συνήθης επιπλοκή που εμφανίζεται στις ηλικιωμένες γυναίκες με καρκίνο του μαστού. Ο κίνδυνος, όμως, είναι μεγαλύτερος σ΄ εκείνες τις ασθενείς που αντιμετωπίστηκαν με επικουρική χορήγηση τραστουζουμάμπης, σύμφωνα μ’ ένα άρθρο από ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Yale  που δημοσιεύεται στο πρόσφατο τεύχος του περιοδικού Journal of the American College of Cardiology.
14-Nov-2012
Journal of the American College of Cardiology
" H Καρδιακή ανεπάρκεια σε ηλικιωμένες ασθενείς με καρκίνο του μαστού σχετίζεται με τη φαρμακευτική αγωγή".

Η χημειοθεραπεία και τα παράπονα για γνωσιακά προβλήματα σε γυναίκες με καρκίνο του μαστού

Οι ασθενείς με καρκίνο του μαστού, σε σύγκριση με τις ασθενείς που έχουν καλοήθεις παθήσεις του μαστού, δεν διαφέρουν στη συχνότητα που εκφράζουν παράπονα για γνωσιακές δυσλειτουργίες, αλλά η ικανοποίηση τους με αυτήν μειώνεται μετά τη θεραπεία. Τη συχνότητα των παραπόνων προσδιορίζουν ψυχολογικοί παράγοντες, Το ίδιο συμβαίνει και με την ικανοποίηση από την υποκειμενική γνωσιακή δυσλειτουργία, που επηρεάζεται επίσης και από τη διάγνωση.
Psycho-Oncology   

Η θεραπεία του καρκίνου του μαστού συνοδεύεται από σεξουαλικές δυσκολίες για τις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες

Γυναίκες που ο καρκίνος του μαστού τους αντιμετωπίζεται με αναστολείς αρωματάσης έχουν σε μεγάλο βαθμό σεξουαλικές δυσκολίες, περιλαμβανομένων της έλλειψης διάθεσης, ανεπαρκή λίπανση και πόνο (δυσπαρευνία).Είναι ένα σημαντικό και συχνά υποτιμημένο πρόβλημα, υποστηρίζει ο συγγραφέας της μελέτης που παρουσιάζεται  online στο περιοδικό  Menopause            ( Τhe journal of the North American Menopause Society).

Επταετής μεταθεραπευτική παρακολούθηση της καρδιακής λειτουργίας στην NSABP B-31: μία τυχαιοποιημένη μελέτη που συνέκρινε τη χορήγηση doxorubicin & cyclophosphamide ακολουθούμενες από paclitaxel (ACP), με ACP συν τραστουζουμάμπη ως επικουρική θεραπεία για ασθενείς με θετικούς αδένες και HER 2+ καρκίνο μαστού.

Η σχέση του κινδύνου καρδιακής ανεπάρκειας ως προς το όφελος από την προσθήκη της τραστουζουμάμπης στο συγκεκριμένο σχήμα χημειοθεραπείας, παραμένει ισχυρά υπέρ της τραστουζουμαμπης.
Journal of Clinical Oncology 

Η χορήγηση γοσερελίνης με τη χημειοθεραπεία για τη διατήρηση της ωοθηκικής λειτουργίας σε προεμμηνοπαυσιακές ασθενείς αρχικού σταδίου.

Η πρόωρη ωοθηκική ανεπάρκεια και η στειρότητα μετά από χημειοθεραπεία σε καρκίνο του μαστού αρχικών σταδίων συνιστούν μείζονα θέματα που προβληματίζουν τις νέες γυναίκες, Ο ρόλος των αναλόγων των γοναδοτροπινών στο να μειώσουν την πρόωρη εμμηνόπαυση εξαιτίας της χημειοθεραπείας, όταν χορηγούνται παράλληλα, παραμένει αβέβαιος και τα μακροχρόνια αποτελέσματα σχετικά με την ανάνηψη από την στειρότητα είναι αραιά. Στη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Annals of Oncology , οι συγγραφείς αναφέρουν την εμπειρία τους με το ανάλογο των γοναδοτροπινών γοσερελίνη ( Zoladex), που χρησιμοποιήθηκε μαζί με τη χημειοθεραπεία για να διατηρήσει τη λειτουργία των ωοθηκών και τη γονιμότητα. 

Σε 125 προεμμηνοπαυσιακές ασθενείς χορηγήθηκε γοσερελίνη υποδόρια κάθε 28 ημέρες κατά τη διάρκεια της χημειοθεραπείας, ξεκινώντας 0-14 ημέρες πριν από τη θεραπεία. Η βασική κλινική έκβαση ήταν η επάνοδος της έμμηνου ρύσεως μετά τη χημειοθεραπεία, Άλλες εκβάσεις που μετρήθηκαν ήταν η συχνότητα επιτυχούς σύλληψης και ο διάμεσος χρόνος ως την αποκατάσταση της έμμηνου ρύσεως.

Περίπου στο 84% των 125 γυναικών αποκαταστάθηκε η έμμηνος ρύση με ένα διάμεσο χρόνο ως την αποκατάσταση τους 6 μήνες ( 1-43 μήνες), περιλαμβάνοντας ένα ποσοστό 76% από τις 71 ασθενείς που ήταν άνω των 35 ετών. Από τις 42 ασθενείς που αποπειράθηκαν να μείνουν έγκυες, το 71% (αρ.=30) το κατάφεραν. Στο χρονικό διάστημα της ανάλυσης υπήρχαν 42 εγκυμοσύνες και 30 υγιείς τοκετοί.

Στο συμπέρασμα τους οι συγγραφείς επισημαίνουν ότι η γοσερελίνη, χορηγούμενη μαζί με τη χημειοθεραπεία σε ασθενείς με καρκίνο μαστού αρχικών σταδίων σχετίζεται με έναν μικρότερο κίνδυνο μακροχρόνιας αμηνόρροιας εξαιτίας της χημειοθεραπείας και από μία αυξημένη πιθανότητα εγκυμοσύνης. Χρειάζονται, όμως, πρόσθετες τυχαιοποιημένες μελέτες.

Παράγοντες κινδύνου φλεγμονής χειρουργικού τραύματος στο μαστό: μια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση

Το θέμα της μετεγχειρητικής φλεγμονής του χειρουργικού τραύματος, παρόλο δεν είναι συχνό σε επεμβάσεις στους μαστούς, απασχολεί έντονα τους χειρουργούς. Μία μετα-ανάλυση οκτώ μελετών με 681 περιστατικά και 2.064 περιπτώσεις για σύγκριση προσπάθησε να αναδείξει τους παράγοντες κινδύνου αυτής της επιπλοκής.  

Από τα στοιχεία προέκυψαν 14 παράγοντες που φάνηκε να είναι στατιστικά σημαντικοί για την εμφάνιση φλεγμονής στην περιοχή του χειρουργικού τραύματος στον μαστό. Αυτοί οι παράγοντες ήταν: η μεγάλη ηλικία, η υπέρταση, ο υψηλός δείκτης σωματικής μάζας, ο σακχαρώδης διαβήτης, οι ασθενείς με αξιολόγηση  ASA 3 ή 4, η προηγηθείσα βιοψία ή εγχείρηση, η προεγχειρητική αγωγή με χήμειο - ακτινοθεραπεία, η χειρουργική διατήρησης μαστού συγκριτικά με άλλες επεμβάσεις, ο σχηματισμός αιματώματος, η συλλογή ορώδους υγρού (seroma), η εντονότερη διεγχειρητική αιμορραγία, η μετεγχειρητική χρήση παροχέτευσης και τοποθέτηση δεύτερης παροχέτευσης.

Οι παράγοντες που δεν φάνηκε να έχουν στατιστικά αξιόλογη επίδραση ήταν: το κάπνισμα, η άμεση αποκατάσταση, η μασχαλιαία κένωση, η προεγχειρητική χημειοθεραπεία, η χρήση κορτικοστεροειδών και η προφυλακτική χρήση αντιβιοτικών.

http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0748798312002326

Κοινές συνδέσεις λεμφαγγείων άνω άκρου και μαστού στο κατώτερο τμήμα μασχάλης.

Το λεμφοίδημα του άνω άκρου αποτελεί την πιο συχνή επιπλοκή της εγχειρητικής των μασχαλιαίων αδένων. Διάφορες τεχνικές έχουν προταθεί για μείωση του, μία εκ των τελευταίων είναι αυτή της σκιαγράφησης των λεμφικών παροχετεύσεων τόσο του μαστού, όσο και του άνω άκρου κατά τη διαδικασία εκτέλεσης συνήθως της εκτομής φρουρού λεμφαδένα (ων).

Τις σχέσεις μεταξύ των λεμφαγγείων από το άνω άκρο και το  μαστό και την πιθανή αιτία του λεμφοιδήματος μετά από βιοψία φρουρού λεμφαδένα διερεύνησε η μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ANNALS OF SURGICAL ONCOLOGY (2012, DOI: 10.1245/s10434-012-2363-x ), με τίτλο:

Relationship Between the Lymphatic Drainage of the Breast and the Upper Extremity: A Postmortem Study. των  David Pavlista & Oldrich Eliska

Σύμφωνα μ' αυτή την μελέτη οι λεμφαγγειακές παροχετεύσεις από άνω άκρο και μαστό είναι στενά συνδεδεμένες στο κατώτερο τμήμα της μασχάλης, Οι ομάδες με το φρουρό λεμφαδένα από το άνω άκρο και τη μασχάλης έχουν κοινές συνδέσεις στο 24% των περιπτώσεων, κάτι που θα μπορούσε να εξηγήσει το λεμφοίδημα μετά την επέμβαση αν αυτές βλάπτονταν. Πρόσθετες μελέτες για πληρέστερη κατανόηση είναι αναγκαίες.

Επίδραση του ζολενδρονικού οξέος στα διεσπαρμένα κύτταρα όγκου ασθενών με πρωτοπαθή καρκίνο μαστού.

Η παρουσία διεσπαρμένων κυττάρων του όγκου ( Disseminated tumor cells -DTCs) στον μυελό των οστών ασθενών με καρκίνο μαστού αρχικών σταδίων, έχει συνδεθεί με αυξημένο κίνδυνο μεταστατικής νόσου και τοπικο-περιοχικής υποτροπής.

Σύμφωνα με τη μελέτη που παρουσιάζεται στο περιοδικό Annals of Oncology, η χορήγηση ζολενδρονικού οξέος συμβάλει στην μείωση του αριθμού των DTCs.

Χρειάζονται όμως, περαιτέρω μελέτες, για να εκτιμηθεί το κατά πόσο η μείωση που επιτυγχάνεται έχει κάποιο κλινικό όφελος.

http://annonc.oxfordjournals.org/content/early/2012/03/01/annonc.mdr612.short?rss=1 

Η νευρο-ψυχολογική απόδοση επιζώντων καρκίνου του μαστού μετά παρέλευση 20ετίας από την επικουρική χημειοθεραπεία.

Είναι γνωστό ότι η χημειοθεραπεία προκαλεί γνωσιακές διαταραχές στις ασθενείς, Αυτό έχει παρατηρηθεί και μελετηθεί αρκετά τα τελευταία χρόνια σε ασθενείς που έχουν υποβληθεί πρόσφατα σε θεραπεία.

Η νέα μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο Journal of Clinical Oncology, περιέλαβε 196 ασθενείς που είχαν υποβληθεί σε επικουρική θεραπεία με CMF προ πολλών ετών (μ.ο. 21 χρόνια). Από τα αποτελέσματα προέκυψε ότι η μειωμένη απόδοση στις νευρο-ψυχολογικές εξετάσεις συνεχίζει να υφίσταται και μετά την πάροδο πολλών ετών, οι δε αρνητικές επιδράσεις είναι ίδιες με εκείνες που εκδηλώνονται βραχυχρόνια. 

http://jco.ascopubs.org/content/early/2012/02/27/JCO.2011.37.0189 

Υψηλό ποσοστό μη συμμόρφωσης στη λήψη της λετροζόλης μετά από 2,5 χρόνια παρατεταμένης χορήγησης. Αποτελέσματα από την μελέτη IDEAL.

Η έρευνα IDEAL διερευνά την αποτελεσματικότητα της παρατεταμένης χορήγησης λετροζόλης, μετά από την παρέλευση 5ετίας, είτε για άλλα 2,5 χρόνια, είτε για άλλα 5.

Στην μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό European Journal of Cancer, στις 1/03/12, διαπιστώθηκε πως στα 2,5 χρόνια, που έγινε ο ο σχετικός έλεγχος, ένα μεγάλο ποσοστό ασθενών είχε διακόψει την αγωγή και αυτό σε μεγάλο βαθμό οφείλονταν στην τοξικότητα της θεραπείας.


http://www.ejcancer-breast.com/article/S0748-7983(11)00698-6/abstract 

Η σχέση κόστους/ωφέλειας στην πρόληψη των καταγμάτων σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες που λαμβάνουν αναστολείς αρωματάσης.

Ως γνωστόν οι αναστολείς της αρωματάσης συνδέονται με έναν αυξημένο κίνδυνο οστεοπόρωσης και των σχετιζόμενων με αυτή καταγμάτων.

Η παρούσα μελέτη, που αναρτήθηκε στη διαδικτυακή διεύθυνση του Journal of Clinical Oncology, στηρίχθηκε σε ένα ειδικό μοντέλο υπολογισμού και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι στις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες που λαμβάνουν επικουρικά αναστολέα αρωματάσης για ορμονοθετικό καρκίνο αρχικών σταδίων, η πρακτική της διεξαγωγής ενός ετήσιου ελέγχου της οστικής πυκνότητας και η επιλεκτική χορήγηση διφωσφονικών από του στοματος είναι συμφέρουσες σε ο,τι αφορά τη σχέση κόστους/ωφέλειας ( αποτελέσματος).


http://jco.ascopubs.org/content/early/2012/02/27/JCO.2011.38.7001.abstract 

Τα τελικά αποτελέσματα 5-ετίας της έρευνας Z-FAST: Η επικουρική χορήγηση ζολενδρονικού οξέος διατηρεί την οστική πυκνότητα σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες που λαμβάνουν λετροζόλη.

Η πρώιμη χορήγηση ζολενδρονικού οξέος φαίνεται να αυξάνει σημαντικά την οστική πυκνότητα σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με καρκίνο μαστού αρχικού σταδίου που λαμβάνουν λετροζόλη για 5 χρόνια, συγκριτικά με την καθυστερημένη χορήγηση. Η συνδυασμένη χορήγηση λετροζόλης και ζολενδρονικού οξέος γίνεται καλά ανεκτή.

Τα αποτελέσματα παρουσιάστηκαν αρχικά στο 32o συνέδριο του San Antonio , τον Δεκέμβριο του 2009.

Cancer, 2012;118(5):1192–1201

http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1002/cncr.26313/abstract

Η γιόγκα ως μέθοδος αντιμετώπισης της επίμονης κόπωσης ασθενών με καρκίνο του μαστού.

Η κόπωση ταλαιπωρεί ως και το 33% των γυναικών που επιβιώνουν από καρκίνο του μαστού και δεν υπάρχουν αξιολογημένες εμπειρικά θεραπευτικές παρεμβάσεις γι’αυτό το σύμπτωμα.

Οι συγγραφείς της μελέτης που δημοσιεύθηκε στις ηλεκτρονικές σελίδες του περιοδικού Cancer, παρουσίασαν τα αποτελέσματα της τυχαιοποιημένης ελεγχόμενης μελέτης με δύο ομάδες, στην προσπάθεια τους να αξιολογήσουν την καταλληλότητα της lyengar γιόγκα σε ασθενείς που επιβίωσαν από καρκίνο του μαστού και οι οποίες παρουσίασαν μετά τη θεραπεία μία επιμένουσα κόπωση, που δεν μπορούσε να αποδοθεί σε άλλα αίτια.

Γνωσιακή δυσλειτουργία μετά ακτινοθεραπεία ή/και χημειοθεραπεία.

Οι εκπτώσεις στις γνωσιακές λειτουργίες του εγκεφάλου μετά από χημειοθεραπεία υπήρξε (και συνεχίζει να είναι) θέμα ερευνητικού ενδιαφέροντος. Πολλές μελέτες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι παρατηρείται μία μείωση της μνήμης και της συγκέντρωσης σε ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε χημειοθεραπεία, ενώ κάποιες άλλες εκτιμούν ότι αυτό δεν είναι απολύτως ορθό, στο βαθμό που σε πολλές από τις «ενοχοποιητικές» μελέτες δεν είχε ελεγχθεί το προχημειοθεραπευτικό γνωσιακό επίπεδο των ασθενών.

Η επίδραση της θεραπείας στον εγκέφαλο περιγράφεται στην εκλαϊκευτική αγγλική ορολογία με τον όρο “chemobrain”, δηλ «χημειοεγκέφαλος».

Μια νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Cancer και η οποία περιέλαβε ασθενείς σταδίου 0-ΙΙ που είχαν αντιμετωπιστεί με χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία ( αρ=62), είτε είχαν λάβει μόνο ακτινοθεραπεία (αρ.= 67). Ως ομάδα ελέγχου χρησίμευσαν γυναίκες χωρίς ιστορικό καρκίνου ( αρ.= 184).

Όλες οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε νευρο-ψυχολογικό έλεγχο 6 μήνες μετά τη θεραπεία και 36 μήνες αργότερα. Στα ίδια χρονικά διαστήματα έγινε και ο έλεγχος των γυναικών της ομάδας ελέγχου.

 Από τα στοιχεία που προέκυψαν επιβεβαιώθηκε ότι οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε  χημειοθεραπεία εμφάνιζαν συχνότερα γνωσιακά προβλήματα τα οποία υφίσταντο τρία χρόνια μετά το τέλος της θεραπείας. Αλλά και η ακτινοβολία, ως μονοθεραπεία, φάνηκε να προκαλεί παρόμοια προβλήματα, ενώ κάτι τέτοιο δεν προέκυψε να συνδέεται με την ορμονοθεραπεία ( ταμοξιφένη).

Οι συγγραφείς του άρθρου  καταλήγουν στο συμπέρασμα πως χρειάζεται να λαμβάνεται υπόψη στη διερεύνηση τέτοιων προβλημάτων και η ακτινοθεραπεία, ενώ είναι αναγκαία η μελέτη για την αναζήτηση των μηχανισμών που ευθύνονται για τις γνωσιακές δυσκολίες.

http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1002/cncr.26432/abstract

Τα από του στόματος διφωσφονικά δεν βελτιώνουν την πρόγνωση.

Αντίθετα από τη μελέτη ZO-FAST , που παρουσιάστηκε και αυτή στο συμπόσιο του San Antonio ( και αναρτήθηκε προηγουμένως στο «περισκόπιο») μία γερμανική μελέτη έδειξε πως η προσθήκη διφωσφονικού μετά τη χορήγηση εντατικοποιημένης χημειοθεραπείας δεν προσφέρει κάποια βελτίωση στην ελεύθερης νόσου επιβίωση.

Η μελέτη ήταν μέρος της μελέτης GAIN ( στην οποία συμμετείχαν 3.023 ασθενείς), που είχε δείξει ότι η χορήγηση εντατικοποιημένης δόσης epirubicin (E), paclitaxel (T), cyclophosphamide (C) έχει καλύτερα αποτελέσματα από την χορήγηση τoυ συνήθους σχήματος EC-T, σ’ ότι αφορά τόσο την ελεύθερης νόσου επιβίωση, όσο και την συνολική επιβίωση σε ασθενείς με αρχικού σταδίου καρκίνο και με ≥4 διηθημένους λεμφαδένες.

Στην επιμέρους μελέτη που παρουσιάστηκε τώρα στο San Antonio και αφορούσε τη σχεδιασθείσα ενδιάμεση ανάλυση αποτελεσματικότητας μετά τη συμπλήρωση του 50% (N>401) των συμβάντων που απαιτούντο, στόχος της ήταν να διερευνηθεί η στρατηγική της εντατικοποιημένης δόσης σε συνδυασμό με την επικουρική χρήση του ιβανδρονικού οξέως (ibandronate).

Γι’ αυτό το σκοπό οι ασθενείς της αρχικής μελέτης τυχαιοποιήθηκαν περαιτέρω σε μία σχέση 2:1 και είτε έλαβαν ibandronate: 50 mg/ημερησίως από του στόματος για 2 έτη, είτε απλά παρακολουθήθηκαν.

Μετά από 38,7 μήνες διάμεση παρακολούθηση, δεν προέκυψε κάποια σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων σ’ ότι αφορά την αρχικό στόχο της ελεύθερης υποτροπής επιβίωσης.

Εκτιμώντας και τα αποτελέσματα των δύο άλλων μελετών, της Austrian Breast & Colorectal Study Group (ABCSG-12) και της Zometa-Femara Adjuvant Synergy Trial (ZO-FAST)*, αλλά και της μελέτης AZURE ( Adjuvant Zoledronic Acid to Reduce Recurrence )**που έδειξαν ευνοϊκά αποτελέσματα στην επιβίωση από τη χρήση διφωσφονικών, οι επιμελητές της γερμανικής έρευνας εκτιμούν ότι η αποτελεσματικότητα της εντατικοποιημένης χημειοθεραπείας που χρησιμοποίησαν ίσως να εξάλειψε τα όποια οφέλη από τη χορήγηση του διφωσφονικού.

 ............................................................................................................................

*Στις μελέτες αυτές χορηγήθηκαν διφωσφονικά σε ασθενείς με όγκους θετικούς στους ορμονικούς υποδοχείς που ελάμβαναν μόνο ορμονική θεραπεία.

Austrian Breast & Colorectal Study Group (ABCSG-12) http://www.thelancet.com/journals/lanonc/article/PIIS1470-2045(11)70122-X/abstract

Zometa-Femara Adjuvant Synergy Trial (ZO-FAST)                      http://www.aacr.org/home/public--media/aacr-in-the-news.aspx?d=2629

** Σ’ αυτή την μελέτη AZURE, το 95% των ασθενών έλαβαν χημειοθεραπεία και μόνο οι μετεμμηνοπαυσιακές ασθενείς έδειξαν μία βελτίωση στην ομάδα που έλαβε ζολενδρικό οξύ.

http://www.abstracts2view.com/sabcs10/view.php?nu=SABCS10L_226

Η άμεση χορήγηση διφωσφονικών μαζί με την ορμονοθεραπεία μειώνει την υποτροπή και αυξάνει την επιβίωση σε μετεμμηνοπαυσιακές ασθενείς με πρώιμο καρκίνο μαστού.

Το ζολενδρονικό οξυ ( Zometa), ένα φάρμακο της κατηγορίας των διφωσφονικών, χορηγείται για την πρόληψη των συμβαμάτων που σχετίζονται με τον σκελετό ( παθολογικά κατάγματα, συμπίεση νωτιαίου μυελού, ακτινοβολία ή εγχείρηση στα οστά ή υπερασβεστιαιμία προκαλούμενη από τον όγκο) σε ενήλικες ασθενείς με προχωρημένου σταδίου κακοήθειες που εμπλέκουν τα οστά. Επίσης χορηγείται για τη θεραπεία ενηλίκων ασθενών με υπερασβεστιαιμία που προκαλείται από τον όγκο ( Tumor induced hypercalciemia )*

Τα αποτελέσματα μετά πενταετία της πολυεθνικής μελέτης με το ακρωνύμιο ZO-FAST (Zometa-Femara Adjuvant Synergy Trial) παρουσιάστηκαν στο συμπόσιο του 2011 ( και η περίληψη καταχωρήθηκε στα πρακτικά με αριθμό: S1-3)

Σύμφωνα με αυτά, τυχαιοποιημένα 1.065 ασθενείς με όγκους θετικούς στους ορμονικούς υποδοχείς που επρόκειτο να ξεκινήσουν θεραπεία με λετροζόλη έλαβαν ταυτόχρονα και από την αρχή ζολεδρονικό οξύ (4 mg κάθε έξι μήνες). Αυτή η ομάδα συγκρίθηκε με μία άλλη που ξεκίνησε τη λήψη του ζολενδρονικού οξέως αργότερα, αφού οι ασθενείς υπέστησαν κάποιο κάταγμα ή μία αποδεδειγμένη πτώση της οστικής πυκνότητας. Μετά 60 μήνες παρακολούθησης διαπιστώθηκε ότι το ζολενδρονικό οξύ μείωσε σημαντικά την απώλεια οστικής μάζας, τόσο στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης, όσο και στο ισχίο. Επιπρόσθετα διαπιστώθηκε μία μείωση κατά 34% της ελεύθερης νόσου επιβίωσης σε όσες έλαβαν εξ αρχής ζολενδρονικό οξύ.  

Το ποσοστό της οστεονέκρωσης της γνάθους, μία επιπλοκή της συγκεκριμένης θεραπείας παρουσιάστηκε στο 0,6% των ασθενών.

* http://www.ema.europa.eu/docs/el_EL/document_library/EPAR_-_Product_Information/human/000336/WC500051730.pdf